| Rozmowa z egzorcystą |
Z księdzem Marianem Piątkowskim - koordynatorem posługi Księży Egzorcystów rozmawia Michał Jeżewski z wydawnictwa Fronda.
M.P. Zanim dziennikarze podejmą tematykę opętań demonicznych i egzorcyzmów, powinni zdobyć chociaż trochę wiedzy na temat: 1) rzeczywistego istnienia Szatana i złych duchów, ich natury oraz możliwości i motywów ich niszczącego działania oraz 2) czym są egzorcyzmy. Taką podstawową wiedzę mogą osiągnąć np. przez lekturę bardzo zresztą interesującej książki włoskiego ks. Gabriela Amortha, „Wyznania egzorcysty” Kraków 1997, dostępnej w księgarniach katolickich.
Szatan i złe duchy są upadłymi aniołami, istotami duchowymi bez materii, osobowymi, niewidzialnymi ale rzeczywistymi, o wiele przewyższającymi człowieka inteligencją i siłą działania, działającymi zawsze i tylko na szkodę człowieka. Dlatego są bardzo niebezpieczni.
Istotę egzorcyzmów zafałszowują wypowiedzi niektórych dziennikarzy, ograniczające się do nadzwyczajnych, na ogół rzadkich, a wywołujących sensację przypadków. Egzorcyzmy są czynnościami religijnymi, mającymi na celu oddalenie obecności i szkodliwego działania złych duchów od osób dręczonych przez nie zwykle wielkimi cierpieniami. Przy rzeczywistym opętaniu, które jest najgroźniejszą ingerencją złego ducha i które zdarza się u nas dość rzadko,, stosuje się tzw. egzorcyzm uroczysty albo „większy”. Jest on czynnością religijną, liturgiczną, a polega na modlitwie do Boga, Chrystusa, Maryi czy innych Świętych o oddalenie złego ducha (egzorcyzm błagalny), bądź na wydawaniu demonowi rozkazu, by odszedł, i to w Imię i mocą Jezusa (egzorcyzm rozkazujący). Widzialne przejawy broniących się demonów, chociaż niekiedy dramatyczne, są tylko ubogimi znakami walki, jaka dokonuje się duchowo, niewidzialnie między egzorcystą a złym duchem.
M.J. Jakie prawo (świeckie i kościelne) reguluje udzielanie egzorcyzmów w Polsce?
M.P. Egzorcyzm jest czynnością religijną, wewnątrzkościelną. Żadne prawo świeckie nim się nie zajmuje i zresztą zajmować się nie powinno, tak jak nie może określać jak np. należy odprawiać Mszę św. Prawo kościelne (Kodeks Prawa Kanonicznego) zalicza egzorcyzm do tzw. sakramentaliów i stanowi w kan. 1172 par. 1: „Nikt nie może dokonywać zgodnie z prawem egzorcyzmów nad opętanymi, jeśli nie otrzymał od ordynariusza miejsca specjalnego i wyraźnego zezwolenia” i w par.2: „Takiego zezwolenia ordynariusz miejsca może udzielić tylko prezbiterowi odznaczającemu się pobożnością, wiedzą, roztropnością i nieskazitelnością życia”.
Stolica Apostolska opublikowała w 1999 r. odnowiony Rytuał Egzorcyzmów, wydany w tłum. polskim. „Egzorcyzmy i inne modlitwy błagalne”, Katowice 2002, zawierający wprowadzenie teologiczno-pastoralne oraz szczegółowe przepisy dotyczące obrzędu egzorcyzmów, obowiązujące w całym Kościele. Książka jest dostępna w księgarniach katolickich. Punkt 36 Rytuału upoważnia Konferencje Episkopatu do przystosowania znaków i gestów przewidzianych w obrzędach do wymogów kultury i umysłowości danego narodu oraz do dodania według potrzeby „Dyrektorium duszpasterskiego” z bardziej dokładnymi radami i wskazaniami opartymi także na doświadczeniach.
M.J. Ilu jest aktualnie egzorcystów w Polsce?
M.P. Około stu. Nadto nieco przygotowujących się kandydatów. Wszystkie 42 nasze rzymskokatolickie diecezje mają egzorcystów, niektóre po kilku. Konferencja Episkopatu powołała kapłana koordynatora posługi egzorcystów w Polsce jako odpowiedzialnego za tę dziedzinę duszpasterstwa.
M.J. Jak zostaje się egzorcystą?
M.P. Biskup wybiera kapłana swojej diecezji (niekiedy zakonnego), którego uważa za odpowiedniego i z reguły za jego zgodą mianuje i upoważnia do sprawowania egzorcyzmów w swojej diecezji. Biskup może mianować do poszczególnego przypadku, bądź na stałe. Używanie tytułu egzorcysty przez różnych świeckich uzdrowicieli jest nadużyciem. Na ile mi wiadomo, żaden polski biskup nie upoważnił osoby świeckiej do egzorcyzmów. Nie mają one żadnej władzy kościelnej nad demonami. Pan Bóg dawał niekiedy taką władzę wielkim Świętym (np. św. Katarzynie ze Sieny), ale to były bardzo rzadkie w historii wyjątki. Jedna ze znanych w Polsce i mających własny portal w internecie „egzorcystek” głosi, że za opłatą 300 zł potrafi nawet na odległość i telefonicznie uwolnić od demonów. Oczywista nieprawda. Nasi księża egzorcyści nie przyjmują z tego tytułu żadnych ofiar.
M.J. Kto kontroluje działalność egzorcystów?
M.P. Miejscowy biskup.
M.J. Jak wygląda szkolenie egzorcystów?
M.P. Do sprawowania egzorcyzmów powinno przygotować seminarium duchowne wszystkich przyszłych kapłanów. Święcenia kapłańskie dają udział we władzy Chrystusa nad demonami. Dawniej każda prawie większa parafia miała stałego egzorcystę, który do tej posługi przygotowywał następcę. . Przed 300 laty ta tradycja została z różnych względów przerwana i dopiero obecnie się odradza. Seminaria w różnym wymiarze zaczynają podejmować to zadanie. Nowo mianowani egzorcyści podstawową i niezbędną wiedzę zdobywają sami poprzez lekturę Rytuału i licznych ostatnio publikacji książkowych, zwłaszcza włoskiego księdza Gabriela Amortha, który przyczynił się do wznowienia stałego egzorcystatu w Kościele czy ks. Raula Salvucciego, a u nas m.i. o.Bogdana Kocańdy OFMConv (pt. Posługa kapłana egzorcysty).
Znaczną pomocą są dwukrotne w ciągu roku trzydniowe konferencje polskich księży egzorcystów (biorą w nich udział niekiedy także księża z Litwy, Łotwy, Rosji, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Słowacji, Chorwacji, Kazachstanu – najczęściej Polacy). Takie konferencje organizujemy od przeszło 10 lat, wygłoszono na nich około 200 wykładów z zakresu demonologii, praktyki uwalniania, współczesnych zagrożeń otwierających na działanie złych duchów. Prelegentami bywają także świeccy specjaliści, np. neurolodzy i psychiatrzy. Konferencje dają okazję wymiany doświadczeń i rozwiązywania trudniejszych przypadków.
Mamy nadto dwie ogólno kościelne organizacje, Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów z siedzibą w Rzymie, na którego czele stoi obecnie (po ks. Amorth) ks. Giancarlo Gramolazzo, oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie d/s Uwalniania, któremu prezesuje Hindus, ks. Rufus Pereira, bardzo doświadczony i znany w całym świecie katolickim egzorcysta i wykładowca. Oba stowarzyszenia organizują co dwa lata międzynarodowe konferencje (to drugie ostatnio w Częstochowie) i wydają biuletyny z wykładami i informacjami.
M.J. Jak wygląda współpraca z psychiatrami?
M.P. Podstawowe wskazania daje Rytuał: „Decyzję co do konieczności zastosowania obrzędu egzorcyzmu winien egzorcysta podjąć rozważnie, zachowując zawsze tajemnicę spowiedzi, po wnikliwym zbadaniu sprawy i zasięgnięciu w miarę możności opinii specjalistów w dziedzinie duchowej, a jeśli trzeba – lekarz i psychiatrów, otwartych na sprawy życia duchowego” (p. 17). Tam, gdzie zachodzi potrzeba, korzystamy z ich pomocy. Obie strony kierują się zasadą: o chorobie ostatecznie decyduje lekarz, o działaniu złego ducha egzorcysta. Niestety część psychiatrów bądź nie uznaje istnienia złych duchów, bądź nie ma odpowiedniej wiedzy i doświadczenia. Nie słyszałem o żadnym konflikcie między lekarzem i egzorcystą w Polsce. Na ogół ci specjaliści są zainteresowani sprawą. Kilka razy na ich prośbę wygłaszałem w dużych szpitalach psychiatrycznych i neurologicznych dla znacznej liczby uczestników, nieraz także spoza personelu, wykłady z zakresu demonologii i współpracy lekarzy z egzorcystami. Temat budzi duże zainteresowanie, zapewne także z racji pewnej sensacyjności.
M.J. Jak można sklasyfikować stopnie opętania czy dręczenia duchowego?
M.P. Różne są niszczące działania złych duchów na ciało i psychikę ludzi. . W stosunku do niektórych nie mamy ustalonej polskiej terminologii, stąd niekiedy nieporozumienia. Autorzy w różny sposób je klasyfikują. Zwykle wylicza się sześć głównych, jedno zwyczajne i pięć nadzwyczajnych. Działanie zwyczajne, to pokusa, czyli podnieta do złego.. Spotyka się z nią każdy często, nieraz nieświadomie.
Działania nadzwyczajne, to najpierw zniewolenie i skrępowanie (np. uzależnienia narkotyczne, alkoholowe i inne, nerwice i psychozy), zwykle bardzo podobne do naturalnych chorób, stąd nie łatwe do zdiagnozowania. Dalej osaczenie (obsaessio) z doświadczanymi zmysłami manifestacjami – hałasy, przerażające zjawy, odory, także ataki na ciało pozostawiające rany. Zdarzają się rzadko, zwykle u wielkich świętych, np. w życiu św. Jana Vianney czy Ojca Pio., zły duch bowiem nie chce się ujawniać. To były działania szatana na człowieka od zewnątrz. Z kolei opętanie, gdy zły duch „wchodzi” w ciało człowieka i w nim przebywa stale lub okresami, zadając zwykle wielkie cierpienia i stopniowo niszcząc jego osobę. Dwa dalsze sposoby, to działania na przedmioty, takie jak hałasy w domu, przemieszczania się przedmiotów, podmuchy silnego zimna i inne, mające na celu wprowadzenie w wielki niepokój i zmęczenie aż do przerażenia i grzechu. Wreszcie działania powodujące szkody materialne i finansowe, np. choroby zwierząt, niszczenie roślin u rolników, psucie urządzeń technicznych, doprowadzanie do ruiny finansowej itp. W każdym z tych sześciu dziedzin obserwujemy różne stopnie nasilenia. Pomysłowość złych duchów wydaje się być nieograniczona.
M.J. Ile rocznie dokonuje się egzorcyzmów w Polsce?
M.P. Nie prowadzimy ewidencji. Opętania zdarzają się w Polsce względnie rzadko, u mnie około 1 procenta osób zgłaszających się o pomoc. Inne szkodliwe działania demonów spotykam u około 40 procent. Egzorcyzmy uroczyste sprawujemy jednak często, zwykle bowiem pełne uwolnienie trwa do kilku lat przy cotygodniowym czy co dwutygodniowym spotkaniu z egzorcystą. Poza tym tzw. egzorcyzm prywatny, zwykle improwizowany, wielu z egzorcystów sprawuje codziennie. Może go sprawować każdy kapłan odpowiednio przygotowany.
M.J. Czy liczba egzorcyzmów rośnie, czy maleje?
M.P. Rośnie, ponieważ liczba osób potrzebujących takiej pomocy rośnie znacznie.
M.J. Jaki wpływ na liczbę opętań mają wszelkie zjawiska New Age?
M.P. New Age jest konglomeratem najróżniejszych ideologii i praktyk sprzecznych z chrześcijaństwem. Szerzy wiele rodzajów okultyzmu (wróżbiarstwo, magię, wiarę w reinkarnację, kontakty z duchami itp.) Gdzie szerzy się okultyzm, tam szczególnie działają złe duchy. Okultyzm bywa nazywany religią diabła. Otwiera szeroko drzwi dla jego działania. Okultyzm szerzy się u nas zastraszająco.
Szatan i złe duchy są upadłymi aniołami, istotami duchowymi bez materii, osobowymi, niewidzialnymi ale rzeczywistymi, o wiele przewyższającymi człowieka inteligencją i siłą działania, działającymi zawsze i tylko na szkodę człowieka. Dlatego są bardzo niebezpieczni.
Istotę egzorcyzmów zafałszowują wypowiedzi niektórych dziennikarzy, ograniczające się do nadzwyczajnych, na ogół rzadkich, a wywołujących sensację przypadków. Egzorcyzmy są czynnościami religijnymi, mającymi na celu oddalenie obecności i szkodliwego działania złych duchów od osób dręczonych przez nie zwykle wielkimi cierpieniami. Przy rzeczywistym opętaniu, które jest najgroźniejszą ingerencją złego ducha i które zdarza się u nas dość rzadko,, stosuje się tzw. egzorcyzm uroczysty albo „większy”. Jest on czynnością religijną, liturgiczną, a polega na modlitwie do Boga, Chrystusa, Maryi czy innych Świętych o oddalenie złego ducha (egzorcyzm błagalny), bądź na wydawaniu demonowi rozkazu, by odszedł, i to w Imię i mocą Jezusa (egzorcyzm rozkazujący). Widzialne przejawy broniących się demonów, chociaż niekiedy dramatyczne, są tylko ubogimi znakami walki, jaka dokonuje się duchowo, niewidzialnie między egzorcystą a złym duchem.
M.J. Jakie prawo (świeckie i kościelne) reguluje udzielanie egzorcyzmów w Polsce?
M.P. Egzorcyzm jest czynnością religijną, wewnątrzkościelną. Żadne prawo świeckie nim się nie zajmuje i zresztą zajmować się nie powinno, tak jak nie może określać jak np. należy odprawiać Mszę św. Prawo kościelne (Kodeks Prawa Kanonicznego) zalicza egzorcyzm do tzw. sakramentaliów i stanowi w kan. 1172 par. 1: „Nikt nie może dokonywać zgodnie z prawem egzorcyzmów nad opętanymi, jeśli nie otrzymał od ordynariusza miejsca specjalnego i wyraźnego zezwolenia” i w par.2: „Takiego zezwolenia ordynariusz miejsca może udzielić tylko prezbiterowi odznaczającemu się pobożnością, wiedzą, roztropnością i nieskazitelnością życia”.
Stolica Apostolska opublikowała w 1999 r. odnowiony Rytuał Egzorcyzmów, wydany w tłum. polskim. „Egzorcyzmy i inne modlitwy błagalne”, Katowice 2002, zawierający wprowadzenie teologiczno-pastoralne oraz szczegółowe przepisy dotyczące obrzędu egzorcyzmów, obowiązujące w całym Kościele. Książka jest dostępna w księgarniach katolickich. Punkt 36 Rytuału upoważnia Konferencje Episkopatu do przystosowania znaków i gestów przewidzianych w obrzędach do wymogów kultury i umysłowości danego narodu oraz do dodania według potrzeby „Dyrektorium duszpasterskiego” z bardziej dokładnymi radami i wskazaniami opartymi także na doświadczeniach.
M.J. Ilu jest aktualnie egzorcystów w Polsce?
M.P. Około stu. Nadto nieco przygotowujących się kandydatów. Wszystkie 42 nasze rzymskokatolickie diecezje mają egzorcystów, niektóre po kilku. Konferencja Episkopatu powołała kapłana koordynatora posługi egzorcystów w Polsce jako odpowiedzialnego za tę dziedzinę duszpasterstwa.
M.J. Jak zostaje się egzorcystą?
M.P. Biskup wybiera kapłana swojej diecezji (niekiedy zakonnego), którego uważa za odpowiedniego i z reguły za jego zgodą mianuje i upoważnia do sprawowania egzorcyzmów w swojej diecezji. Biskup może mianować do poszczególnego przypadku, bądź na stałe. Używanie tytułu egzorcysty przez różnych świeckich uzdrowicieli jest nadużyciem. Na ile mi wiadomo, żaden polski biskup nie upoważnił osoby świeckiej do egzorcyzmów. Nie mają one żadnej władzy kościelnej nad demonami. Pan Bóg dawał niekiedy taką władzę wielkim Świętym (np. św. Katarzynie ze Sieny), ale to były bardzo rzadkie w historii wyjątki. Jedna ze znanych w Polsce i mających własny portal w internecie „egzorcystek” głosi, że za opłatą 300 zł potrafi nawet na odległość i telefonicznie uwolnić od demonów. Oczywista nieprawda. Nasi księża egzorcyści nie przyjmują z tego tytułu żadnych ofiar.
M.J. Kto kontroluje działalność egzorcystów?
M.P. Miejscowy biskup.
M.J. Jak wygląda szkolenie egzorcystów?
M.P. Do sprawowania egzorcyzmów powinno przygotować seminarium duchowne wszystkich przyszłych kapłanów. Święcenia kapłańskie dają udział we władzy Chrystusa nad demonami. Dawniej każda prawie większa parafia miała stałego egzorcystę, który do tej posługi przygotowywał następcę. . Przed 300 laty ta tradycja została z różnych względów przerwana i dopiero obecnie się odradza. Seminaria w różnym wymiarze zaczynają podejmować to zadanie. Nowo mianowani egzorcyści podstawową i niezbędną wiedzę zdobywają sami poprzez lekturę Rytuału i licznych ostatnio publikacji książkowych, zwłaszcza włoskiego księdza Gabriela Amortha, który przyczynił się do wznowienia stałego egzorcystatu w Kościele czy ks. Raula Salvucciego, a u nas m.i. o.Bogdana Kocańdy OFMConv (pt. Posługa kapłana egzorcysty).
Znaczną pomocą są dwukrotne w ciągu roku trzydniowe konferencje polskich księży egzorcystów (biorą w nich udział niekiedy także księża z Litwy, Łotwy, Rosji, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Słowacji, Chorwacji, Kazachstanu – najczęściej Polacy). Takie konferencje organizujemy od przeszło 10 lat, wygłoszono na nich około 200 wykładów z zakresu demonologii, praktyki uwalniania, współczesnych zagrożeń otwierających na działanie złych duchów. Prelegentami bywają także świeccy specjaliści, np. neurolodzy i psychiatrzy. Konferencje dają okazję wymiany doświadczeń i rozwiązywania trudniejszych przypadków.
Mamy nadto dwie ogólno kościelne organizacje, Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów z siedzibą w Rzymie, na którego czele stoi obecnie (po ks. Amorth) ks. Giancarlo Gramolazzo, oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie d/s Uwalniania, któremu prezesuje Hindus, ks. Rufus Pereira, bardzo doświadczony i znany w całym świecie katolickim egzorcysta i wykładowca. Oba stowarzyszenia organizują co dwa lata międzynarodowe konferencje (to drugie ostatnio w Częstochowie) i wydają biuletyny z wykładami i informacjami.
M.J. Jak wygląda współpraca z psychiatrami?
M.P. Podstawowe wskazania daje Rytuał: „Decyzję co do konieczności zastosowania obrzędu egzorcyzmu winien egzorcysta podjąć rozważnie, zachowując zawsze tajemnicę spowiedzi, po wnikliwym zbadaniu sprawy i zasięgnięciu w miarę możności opinii specjalistów w dziedzinie duchowej, a jeśli trzeba – lekarz i psychiatrów, otwartych na sprawy życia duchowego” (p. 17). Tam, gdzie zachodzi potrzeba, korzystamy z ich pomocy. Obie strony kierują się zasadą: o chorobie ostatecznie decyduje lekarz, o działaniu złego ducha egzorcysta. Niestety część psychiatrów bądź nie uznaje istnienia złych duchów, bądź nie ma odpowiedniej wiedzy i doświadczenia. Nie słyszałem o żadnym konflikcie między lekarzem i egzorcystą w Polsce. Na ogół ci specjaliści są zainteresowani sprawą. Kilka razy na ich prośbę wygłaszałem w dużych szpitalach psychiatrycznych i neurologicznych dla znacznej liczby uczestników, nieraz także spoza personelu, wykłady z zakresu demonologii i współpracy lekarzy z egzorcystami. Temat budzi duże zainteresowanie, zapewne także z racji pewnej sensacyjności.
M.J. Jak można sklasyfikować stopnie opętania czy dręczenia duchowego?
M.P. Różne są niszczące działania złych duchów na ciało i psychikę ludzi. . W stosunku do niektórych nie mamy ustalonej polskiej terminologii, stąd niekiedy nieporozumienia. Autorzy w różny sposób je klasyfikują. Zwykle wylicza się sześć głównych, jedno zwyczajne i pięć nadzwyczajnych. Działanie zwyczajne, to pokusa, czyli podnieta do złego.. Spotyka się z nią każdy często, nieraz nieświadomie.
Działania nadzwyczajne, to najpierw zniewolenie i skrępowanie (np. uzależnienia narkotyczne, alkoholowe i inne, nerwice i psychozy), zwykle bardzo podobne do naturalnych chorób, stąd nie łatwe do zdiagnozowania. Dalej osaczenie (obsaessio) z doświadczanymi zmysłami manifestacjami – hałasy, przerażające zjawy, odory, także ataki na ciało pozostawiające rany. Zdarzają się rzadko, zwykle u wielkich świętych, np. w życiu św. Jana Vianney czy Ojca Pio., zły duch bowiem nie chce się ujawniać. To były działania szatana na człowieka od zewnątrz. Z kolei opętanie, gdy zły duch „wchodzi” w ciało człowieka i w nim przebywa stale lub okresami, zadając zwykle wielkie cierpienia i stopniowo niszcząc jego osobę. Dwa dalsze sposoby, to działania na przedmioty, takie jak hałasy w domu, przemieszczania się przedmiotów, podmuchy silnego zimna i inne, mające na celu wprowadzenie w wielki niepokój i zmęczenie aż do przerażenia i grzechu. Wreszcie działania powodujące szkody materialne i finansowe, np. choroby zwierząt, niszczenie roślin u rolników, psucie urządzeń technicznych, doprowadzanie do ruiny finansowej itp. W każdym z tych sześciu dziedzin obserwujemy różne stopnie nasilenia. Pomysłowość złych duchów wydaje się być nieograniczona.
M.J. Ile rocznie dokonuje się egzorcyzmów w Polsce?
M.P. Nie prowadzimy ewidencji. Opętania zdarzają się w Polsce względnie rzadko, u mnie około 1 procenta osób zgłaszających się o pomoc. Inne szkodliwe działania demonów spotykam u około 40 procent. Egzorcyzmy uroczyste sprawujemy jednak często, zwykle bowiem pełne uwolnienie trwa do kilku lat przy cotygodniowym czy co dwutygodniowym spotkaniu z egzorcystą. Poza tym tzw. egzorcyzm prywatny, zwykle improwizowany, wielu z egzorcystów sprawuje codziennie. Może go sprawować każdy kapłan odpowiednio przygotowany.
M.J. Czy liczba egzorcyzmów rośnie, czy maleje?
M.P. Rośnie, ponieważ liczba osób potrzebujących takiej pomocy rośnie znacznie.
M.J. Jaki wpływ na liczbę opętań mają wszelkie zjawiska New Age?
M.P. New Age jest konglomeratem najróżniejszych ideologii i praktyk sprzecznych z chrześcijaństwem. Szerzy wiele rodzajów okultyzmu (wróżbiarstwo, magię, wiarę w reinkarnację, kontakty z duchami itp.) Gdzie szerzy się okultyzm, tam szczególnie działają złe duchy. Okultyzm bywa nazywany religią diabła. Otwiera szeroko drzwi dla jego działania. Okultyzm szerzy się u nas zastraszająco.
liczba odsłon: 2805 | dodano: 2010-10-26 15:40:33
Tweetnij
Profil na FB
